Mostrando entradas con la etiqueta Nikos Zoudiaris. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Nikos Zoudiaris. Mostrar todas las entradas

28 de noviembre de 2010

La caja de orugas

"La caja de orugas"
Óleo sobre tabla (100X50)
Fernando Rodriguez Durán 

Πεταλούδα - Mariposa
Ρίζος Απόστολος - Apostolos Rizos
Μουσική/Στίχοι: Ζούδιαρης Νίκος - Música y Letra: Nikos Zoudiaris

Πάνω στις λάμπες των ματιών σου
Sobre las bombillas de tu ojos
Σαν πεταλούδα θα καώ
Como una mariposa arderé
Χαμήλωσε για να μπορώ
Me agacho para poder
Να έρχομαι στον πυρετό σου
Alcanzar tu fiebre
Μ’ενα φιλί να στον ρουφώ
Con un beso la sorberé
Να σβήνεις μια ν ανάβω δυο
Apaga una, encenderé dos

Μέσα στους δρόμους των χεριών σου
En los caminos de tus manos
Σαν μολυβάκι να γυρνώ
Como un lapicero giraré
Ασ’τα ανοιχτά για να μπορώ,
Manténlas abiertas para que pueda
Να γράφω μες το ριζικό σου
Escribir con tu destino
Κάθε στιγμή πως σ’αγαπώ
Cada momento en que te amé
Κι αν γράφει μια, να γράφω δυο
Y si escribes uno, yo escribo dos.

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου
En los caminos de tus ojos
Πάνω στην κόψη των χειλιών σου
Sobre el borde de tus labios
Σαν μια λεξούλα να κοπώ
Como una palabra cortaré
Στο στήθος σου να γκρεμιστώ
Sobre tu pecho me derrumbaré
Να ξαγρυπνάω στο σφυγμό σου
Me desvelaré con tu pulso
Να ‘μαι καρδούλα σου κι εγώ
Para que seamos un corazón tú y yo
Κι αν έχω μια να έχεις δυο
Si tengo uno, que tengas dos.

31 de julio de 2009

La tercera

Pues ahí va la tercera entrada sobre el disco "Enas kyknos klaei". El tema se titula "Ta dika mou oneira" (Mis propios sueños). Compone Nikos Zoúdiaris, canta Apostolos Rizos y la letra tiene mucho (demasiado) que ver con mi vida últimamente...

Ποια φυλακή να με λυγίσει
¿Qué prisión que me doblegue
πιο σκοτεινή απ`τη δική μου;
más oscura que la mía?
Ποιο μυστικό να με φοβίσει
¿Qué secreto que me aterre
πιο τρομερό απ`τη ζωή μου;
más terrible que mi vida?

Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα
Mis propios sueños son de agua embarrada
είναι από βροχή και χώμα,
son de lluvia y tierra,
απ`αυτό που φτιάχνουν τις ψυχές.
de lo que están hechas las almas.
Πες μου ό,τι θες!
¡Dime lo que quieras!
Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα.
Mis propios sueños son de agua embarrada

Ποιο καλοκαίρι να ζηλέψω
¿Qué verano envidiar
πιο φλογερό απ`το δικό σου;
más ardiente que el tuyo?
Και ποια αλήθεια να πιστέψω
¿Y qué verdad creer
πάνω από τ`αναφιλητό σου;
por encima de tu sollozo?

27 de julio de 2009

Guerra

Bueno, ya sabéis lo de las entradas dobles, ¿no? Esta vez quizá incluso llegue a ser triple, porque le estoy cogiendo el gusto a esto de traducir a Zoúdiaris.

Y por qué he empezado por esta canción, pues porque al igual que la escalofriante Patrida de Alkinoos Ioannidis, esta canción es una de esas que, aunque no quieras entenderla, mientras la escuchas te va poniendo los pelos de punta...

Siempre he dicho que lo único que no quiero vivir es una guerra en mi país, en mi ciudad. Pero reconozco que es un deseo injusto, porque igual que el mundo es ahora un pañuelo que cruzamos de punta a punta en unas horas, no tenemos derecho a cerrar los ojos a los horrores que suceden no tan lejos de aquí como quisiéramos creer.

Nikos Zoúdiaris. Aquel día.

Μπήκε ο ουρανός στο σαλόνι
Entró el cielo en el salón
στρατιώτες παίζανε με το χιόνι
Los soldados jugaban con la nieve
ήρθε ένα λευκό χελιδόνι
Llegó una golondrina blanca
εκείνη τη μέρα.
Aquel día.

Βγήκα και πήρα τους δρόμους
Salí a recorrer las calles,
είχαν καταργήσει τους νόμους
habían sido abolidas las leyes,
είχαν τελειώσει οι ειδήσεις
se habían terminado las noticias
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

Βρήκα τότε ξαφνικά
Encontré entonces de repente
κάτι παλιούς χαμένους φίλους
a algunos viejos amigos perdidos
που ζούσανε στα σκοτεινά
que vivían en la oscuridad
έτσι όπως ζούμε εδώ κρυφά
así como vivimos aquí, a escondidas
εκείνη τη μέρα
aquel día
εκείνη τη μέρα...
aquel día…

Έπεσε ένα αστέρι στη στέγη
Cayó una estrella en el tejado
τρέχει ένα παιδί το μαζεύει
corre un niño a recogerla
το ξαναπετάει στον αέρα
la echa a volar de nuevo al aire
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

16 de julio de 2009

De lo no tan nuevo de Apostolos Rizos

Estaba yo pensando que dentro de tan solo unos meses ya estaremos en el año 2010. Recuerdo como si fuera ayer la espectación frente al temido "Año 2000" y resulta que han pasado nada menos que 10 años!!! Madre mía, cómo vuela el tiempo...

¿Que a qué viene esto? A que quería hablaros de un disco publicado precisamente en el 2000 y ahora me asalta la duda de si sonará un poco retro o pasado de moda. Bueno, teniendo en cuenta que es de mi cada vez más admirado Nikos Zoúdiaris (el que ha colaborado con Elefthería Arvanitaki y Manolis Lidakis, entre otros), me da un poco igual, la verdad.

Curiosamente el disco en cuestión, titulado "Enas kyknos klaiei" (Un cisne llora), empieza con la frase siguiente:

Πόσα χρόνια έχουν περάσει...
Cuántos años han pasado...

En él, Zoúdiaris compone, produce, toca... y hasta hace los coros, acompañando al joven Apostolos Rizos en el que era su disco de debut. De Rizos poco más se ha vuelto a saber, en mi opinión injustamente, porque su peculiar voz, quizá un poco falta de tablas, me parece realmente muy prometedora.

Pero el paso del tiempo es un juez implacable y de aquella experiencia sólo nos ha quedado este disco, un poema solitario y perdido, como un sueño que nunca pudo llegar a crecer y convertirse en realidad.

19 de octubre de 2008

¿De qué viaje me hablas?

Pues hablo de mi viaje a Grecia del pasado septiembre, en el que compré el último disco (en realidad se trata de un libro de relatos cortos, acompañado de un cd con una canción por relato e ilustraciones de Stathis Stavropoulos) de Níkos Zoúdiaris, titulado "Gia poio taksidi mou milas;", es decir, "¿De qué viaje me hablas?".

Pues habla de un viaje personal del compositor por la vida, a través de distintas situaciones inspiradas en viajes y narradas por su propia voz, junto a las de Manolis Lidakis, Pavlos Pavlidis y Nicky Mac Kinnon.

Una de las canciones de este disco es una vieja conocida para mí, porque ya me llamó en su día la atención cuando la escuché en Lo nuevo de Manolis Lidakis, "To karavi tis fygis".

Lo cierto es que aún no he tenido tiempo de desgranar todos los detalles que contiene, pero estoy en ello, hechizada por la voz de Lidakis, por el tema "Panselinos" que con la única voz femenina del disco (la de Nicky Mac Kinnon) destaca como la luna llena en la noche, y consolidando a Zoúdiaris como un grandísimo compositor, con una capacidad de llegarme directamente al alma que no veía desde tiempos de Nikos Antypas.