Mostrando entradas con la etiqueta Apostolos Rizos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Apostolos Rizos. Mostrar todas las entradas

15 de septiembre de 2011

Dos de dos

Lo reconozco: llevo meses perdida, o mejor dicho, perdiéndome dos cosas imperdibles, ¡imperdonable!

Pues estaba yo pensando en escribir a Apostolos Rizos a través de su MySpace y decirle que sigo flipando con su disco del año 2000 "Enas kyknos klaei", que qué era de su vida, que se anime a seguir cantando, actuando, grabando... y resulta que ya lo estaba haciendo. El año pasado editó su segundo trabajo "Ti eides pou den eida ego". Con un look más adulto y canciones propias, conserva todo lo que me gustaba de su voz (aunque se echa de menos a Nikos Zoudiaris por ahí).



Tirando del hilo, como suele suceder en estos casos, fui a dar con un colaborador suyo en algunas actuaciones, el cretense Giannis Haroulis, que en este vídeo me ha puesto los pelos de punta. "Xylouris ha resucitado" es lo único que me viene a la mente. Anotado: "Joven promesa. Seguir de cerca".


28 de noviembre de 2010

La caja de orugas

"La caja de orugas"
Óleo sobre tabla (100X50)
Fernando Rodriguez Durán 

Πεταλούδα - Mariposa
Ρίζος Απόστολος - Apostolos Rizos
Μουσική/Στίχοι: Ζούδιαρης Νίκος - Música y Letra: Nikos Zoudiaris

Πάνω στις λάμπες των ματιών σου
Sobre las bombillas de tu ojos
Σαν πεταλούδα θα καώ
Como una mariposa arderé
Χαμήλωσε για να μπορώ
Me agacho para poder
Να έρχομαι στον πυρετό σου
Alcanzar tu fiebre
Μ’ενα φιλί να στον ρουφώ
Con un beso la sorberé
Να σβήνεις μια ν ανάβω δυο
Apaga una, encenderé dos

Μέσα στους δρόμους των χεριών σου
En los caminos de tus manos
Σαν μολυβάκι να γυρνώ
Como un lapicero giraré
Ασ’τα ανοιχτά για να μπορώ,
Manténlas abiertas para que pueda
Να γράφω μες το ριζικό σου
Escribir con tu destino
Κάθε στιγμή πως σ’αγαπώ
Cada momento en que te amé
Κι αν γράφει μια, να γράφω δυο
Y si escribes uno, yo escribo dos.

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου
En los caminos de tus ojos
Πάνω στην κόψη των χειλιών σου
Sobre el borde de tus labios
Σαν μια λεξούλα να κοπώ
Como una palabra cortaré
Στο στήθος σου να γκρεμιστώ
Sobre tu pecho me derrumbaré
Να ξαγρυπνάω στο σφυγμό σου
Me desvelaré con tu pulso
Να ‘μαι καρδούλα σου κι εγώ
Para que seamos un corazón tú y yo
Κι αν έχω μια να έχεις δυο
Si tengo uno, que tengas dos.

31 de julio de 2009

La tercera

Pues ahí va la tercera entrada sobre el disco "Enas kyknos klaei". El tema se titula "Ta dika mou oneira" (Mis propios sueños). Compone Nikos Zoúdiaris, canta Apostolos Rizos y la letra tiene mucho (demasiado) que ver con mi vida últimamente...

Ποια φυλακή να με λυγίσει
¿Qué prisión que me doblegue
πιο σκοτεινή απ`τη δική μου;
más oscura que la mía?
Ποιο μυστικό να με φοβίσει
¿Qué secreto que me aterre
πιο τρομερό απ`τη ζωή μου;
más terrible que mi vida?

Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα
Mis propios sueños son de agua embarrada
είναι από βροχή και χώμα,
son de lluvia y tierra,
απ`αυτό που φτιάχνουν τις ψυχές.
de lo que están hechas las almas.
Πες μου ό,τι θες!
¡Dime lo que quieras!
Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα.
Mis propios sueños son de agua embarrada

Ποιο καλοκαίρι να ζηλέψω
¿Qué verano envidiar
πιο φλογερό απ`το δικό σου;
más ardiente que el tuyo?
Και ποια αλήθεια να πιστέψω
¿Y qué verdad creer
πάνω από τ`αναφιλητό σου;
por encima de tu sollozo?

27 de julio de 2009

Guerra

Bueno, ya sabéis lo de las entradas dobles, ¿no? Esta vez quizá incluso llegue a ser triple, porque le estoy cogiendo el gusto a esto de traducir a Zoúdiaris.

Y por qué he empezado por esta canción, pues porque al igual que la escalofriante Patrida de Alkinoos Ioannidis, esta canción es una de esas que, aunque no quieras entenderla, mientras la escuchas te va poniendo los pelos de punta...

Siempre he dicho que lo único que no quiero vivir es una guerra en mi país, en mi ciudad. Pero reconozco que es un deseo injusto, porque igual que el mundo es ahora un pañuelo que cruzamos de punta a punta en unas horas, no tenemos derecho a cerrar los ojos a los horrores que suceden no tan lejos de aquí como quisiéramos creer.

Nikos Zoúdiaris. Aquel día.

Μπήκε ο ουρανός στο σαλόνι
Entró el cielo en el salón
στρατιώτες παίζανε με το χιόνι
Los soldados jugaban con la nieve
ήρθε ένα λευκό χελιδόνι
Llegó una golondrina blanca
εκείνη τη μέρα.
Aquel día.

Βγήκα και πήρα τους δρόμους
Salí a recorrer las calles,
είχαν καταργήσει τους νόμους
habían sido abolidas las leyes,
είχαν τελειώσει οι ειδήσεις
se habían terminado las noticias
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

Βρήκα τότε ξαφνικά
Encontré entonces de repente
κάτι παλιούς χαμένους φίλους
a algunos viejos amigos perdidos
που ζούσανε στα σκοτεινά
que vivían en la oscuridad
έτσι όπως ζούμε εδώ κρυφά
así como vivimos aquí, a escondidas
εκείνη τη μέρα
aquel día
εκείνη τη μέρα...
aquel día…

Έπεσε ένα αστέρι στη στέγη
Cayó una estrella en el tejado
τρέχει ένα παιδί το μαζεύει
corre un niño a recogerla
το ξαναπετάει στον αέρα
la echa a volar de nuevo al aire
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

16 de julio de 2009

De lo no tan nuevo de Apostolos Rizos

Estaba yo pensando que dentro de tan solo unos meses ya estaremos en el año 2010. Recuerdo como si fuera ayer la espectación frente al temido "Año 2000" y resulta que han pasado nada menos que 10 años!!! Madre mía, cómo vuela el tiempo...

¿Que a qué viene esto? A que quería hablaros de un disco publicado precisamente en el 2000 y ahora me asalta la duda de si sonará un poco retro o pasado de moda. Bueno, teniendo en cuenta que es de mi cada vez más admirado Nikos Zoúdiaris (el que ha colaborado con Elefthería Arvanitaki y Manolis Lidakis, entre otros), me da un poco igual, la verdad.

Curiosamente el disco en cuestión, titulado "Enas kyknos klaiei" (Un cisne llora), empieza con la frase siguiente:

Πόσα χρόνια έχουν περάσει...
Cuántos años han pasado...

En él, Zoúdiaris compone, produce, toca... y hasta hace los coros, acompañando al joven Apostolos Rizos en el que era su disco de debut. De Rizos poco más se ha vuelto a saber, en mi opinión injustamente, porque su peculiar voz, quizá un poco falta de tablas, me parece realmente muy prometedora.

Pero el paso del tiempo es un juez implacable y de aquella experiencia sólo nos ha quedado este disco, un poema solitario y perdido, como un sueño que nunca pudo llegar a crecer y convertirse en realidad.