Javi, diste en el clavo. Gracias de nuevo!
2 de mayo de 2009
Me he vuelto a enamorar (?)
Jejeje... hacía mucho que no lo decía!!! Y hacía mucho que un grupo, no un sólo disco o canción, sino toda su historia, me impresionaban tanto. Se llaman Runrig, son escoceses y llevan más de 30 años en esto de la música, en concreto en uno de los estilos que más me gustan, el que yo llamo "heavy-folk". Os dejo con un buen ejemplo:
1 de mayo de 2009
Nos pusimos a cantar…
Un día como hoy, “mia protomagiá”, hace 100 años, nacía en Monemvasiá el gran poeta griego Giannis Ritsos. Me gusta referirme a él como el “poeta de la paz” (así como Elytis es el “poeta de la luz”). Su poesía está plagada de eternas dualidades: la paz y la guerra, la vida y la muerte, el amor y la soledad, siempre con un trasfondo social y político, pero sobre todo humano.

La obra de Ritsos está íntimamente ligada a la música a través del “entexno”, el estilo musical surgido de la orquestación de poemas literarios. Muchos compositores han puesto música a sus poemas, pero me gustaría destacar especialmente a dos de ellos: Mikis Theodorakis (Epitafios, Romiosini) y Nikos Mamagkakis (11 laika tragoudia). No soy capaz de quedarme con uno solo de sus poemas para vestir esta entrada, pero ya os he traducido algunos de ellos (Xronia se perimena, Tragoudi sta ntamaria,…).
Hoy quiero poner solamente el comienzo de Mpikame sto tragoudi, quizá porque refleja con asombrosa precisión el proceso que siguió mi espíritu con la cultura griega (primero la música y de ahí, la poesía):

La obra de Ritsos está íntimamente ligada a la música a través del “entexno”, el estilo musical surgido de la orquestación de poemas literarios. Muchos compositores han puesto música a sus poemas, pero me gustaría destacar especialmente a dos de ellos: Mikis Theodorakis (Epitafios, Romiosini) y Nikos Mamagkakis (11 laika tragoudia). No soy capaz de quedarme con uno solo de sus poemas para vestir esta entrada, pero ya os he traducido algunos de ellos (Xronia se perimena, Tragoudi sta ntamaria,…).
Hoy quiero poner solamente el comienzo de Mpikame sto tragoudi, quizá porque refleja con asombrosa precisión el proceso que siguió mi espíritu con la cultura griega (primero la música y de ahí, la poesía):
Μπήκαμε στο τραγούδι και δεν βγαίνουμε
Μπήκαμε στο τραγούδι και χαθήκαμε
Nos adentramos en la canción y no salimos
Nos adentramos en la canción y nos perdimos
Μπήκαμε στο τραγούδι και χαθήκαμε
Nos adentramos en la canción y no salimos
Nos adentramos en la canción y nos perdimos
Aprovecho la ocasión para mandar un fuerte abrazo a mi amiga Lidia y agradecer a la profesora Penélope Stavrianopoulou su esfuerzo y dedicación por difundir la cultura griega en España.
27 de abril de 2009
La Sra. Azul y las Bicicletas Amarillas
...En esto que estaba yo planchando, cuando decido ponerme la radio (en griego)... Y de repente, una voz densa como el tercipelo me susurra:
Aaaaaj, pero qué está pasando en Grecia! ¿Por qué no pueden hacer canciones ligeritas con voces mediocres como todo el mundo?
El caso, que tuve que dejar de planchar y recrearme en esta maravilla:
Por cierto, la canción se llama "Kseni akti"; el disco "Anadysi" y promete!
"Αν ποτέ θυμηθείς
τα τρένα που φύγανε
μην κλείσεις τα μάτια,
μην κλείσεις τα μάτια,
μη γίνεις κομμάτια
απλά χαμογέλασε
εγώ δεν μπορώ...
απλά χαμογέλασε
εγώ δεν μπορώ...
πια να παιδεύομαι
κι άλλο να καίγομαι
κι άλλο να καίγομαι
σ’ αυτή τη φωτιά"
Aaaaaj, pero qué está pasando en Grecia! ¿Por qué no pueden hacer canciones ligeritas con voces mediocres como todo el mundo?
El caso, que tuve que dejar de planchar y recrearme en esta maravilla:
Por cierto, la canción se llama "Kseni akti"; el disco "Anadysi" y promete!
21 de abril de 2009
Drafur & Gildur
Para Chache
Tramp av grova kängor hörs,
Se oyen pasos de unas toscas botas,
dvärgasång med vinden försel viento lleva el canto de un elfo
ner mot liten glänta
hacia un pequeño claro
där lömska trollen vänta
donde los traicioneros trolls aguardan
Troll i bakhåll för en dvärg,
Trolls que acechan a un elfo,
snart får dvärg bekänna färg
que pronto deberá jugar su baza
Drafur går mot skogen
Drafur se adentra en el bosque
med yxan redobogen
con el hacha dispuesta
Trollen väntat länge nog,
Los trolls ya han esperado bastante
smyger framåt ut ur skog
salen furtivamente del bosque
Drafur står och lyssnar,
Drafur, quieto, escucha,
hör hur ugglan tystnar
oye apagarse el ulular del búho
Plötsligt under skrik och skrän
De repente, entre gritos y chillidos,
rusar troll från alla trän
por todas partes salen trolls de entre los árboles
Drafur spår "Det tycks va'
Drafur se dice: "parece que ha llegado
tid att svinga yxa"
el momento de blandir el hacha"
Första trollet hoppas re'n
El primer troll espera romper
krossa Drafurs bägge ben
a Drafur ambas piernas
Trolls förhoppning krossas
Mas las esperanzas del troll se acaban
när hals från huvud lossas
cuando le cortan la cabeza
Trollen blir allt fler och fler,
Cada vez hay más trolls,
Drafur vill ej se dom mer
Drafur se ha cansado de verlos
Trollhuv'en är trånga
Sus cabezas son pequeñas,
men nu är dom för många
pero son demasiados
Plötsligt trollens lycka vänds
De repente cambia la suerte de los trolls
och hos Drafur hoppet tänds
y renace la esperanza de Drafur:
Genom blodröd slöja
A través de un sangriento velo
ser han Gildur röja!
ve a Gildur abriéndose paso!
Troll i mängder rycker fram
Avanza un gran número de trolls,
Gildur, Drafur blir en dram
Gildur y Drafur, elfos poderosos
Rygg mot rygg står dvärgar,
Espalda con espalda están,
trollblod marken färgar
la sangre de los trolls mancha el suelo
Drafur med ett vargagrin
Drafur, con una mueca lobuna,
svingar dubbelyxan sin
blande su arma de doble filo.
Trollens nackar styva,
Corta con vigor
med kraft han synes klyva
los cuellos de los trolls
Dvärgars vrede blivit väckt,
Despierta la ira de los elfos
närmsta troll får skallen spräckt
y al troll más cercano le rompen el cráneo
Se hur trollen backar,
Mira como retroceden los trolls,
Gildur klyver nackar
Gildur corta cuellos
Trollens led har krympt till slut,
El grupo de trolls se ha reducido por fin,
snart får dvärgar pusta ut
pronto podrán los elfos tomarse un descanso
Med dvärgablodet skållhett
Con la sangre hirviendo,
man dräper sista trollet.
matan al último troll.
Letra: M. Ahlman
Traducción: F. Javier Velázquez
19 de abril de 2009
Lo nuevo de Fílippos Pliátsikas
Los componentes de Pyx-Lax se van disgregando y continuando con sus carreras en solitario. El año pasado tuve la ¿suerte? de ver en directo a Mpampis Stokas, acompañando a Haris Alexiou, con la que tambien ha compartido dueto y escenario su ex-compañero Fílippos Pliátsikas.Y precisamente del disco de este último es de lo que quería hablaros hoy. Desde luego es un disco variadito y sorprendente. Para que os hagáis una idea, pasa del rap a la música clásica con una facilidad asombrosa... Pero no os despistéis, es rock, en griego, y del bueno!
Hala, a disfrutar de la canción homónima "Balarines epitrepontai" en directo y de su single "Kalinyxta Amalía" en el gcast.
11 de abril de 2009
De música española
Seguro que algunos os habéis preguntado porqué casi nunca hablo de música española en este blog. Lo cierto es que sí que hay una razón para no hacerlo: la falta de emoción. Aquí me gusta hablar de aquellos grupos o canciones que por distintas razones me ha llamado la atención, me llegan las letras, la música, son originales, se me han pegado...
Y en el panorama musical español actual (remarco lo de actual porque aún sigo flipando con El Último de la Fila o los Héroes del Silencio), hace mucho tiempo que no siento nada de eso. Como excepción, mi descubrimiento tardío de los primeros discos de Amaral (pequeños arreglos, trocitos de letra)...
Hasta que llegó este disco: "Retales de carnaval" de Nena Daconte. Les había oído antes (y se me había pegado su "En qué estrella estará"), pero ahí se quedó. El primer single de su último disco "Tenía tanto que darte" me gustó bastante, pero escuhando el resto del album (más monotemático que mis mensajes de estado del facebook, jejeje) he de reconocer que me ha atrapado. Especialmente las letras, como esta "Yo quería recorrer" o la de mi canción favorita del disco "El Aleph".
No hace falta tanto para emocionarme, quizá solo sinceridad...
Yo quería recorrer
Me he inventado mil historias
En las que tú te vas
Solo para no reconocer
Que yo estoy lejos ya.
Me he despertado muchas veces
Buscándote
Y cuando te veo aquí
Todo sigue igual
Igual, ya no siento nada si no estás
Ya no busco tu nombre por si estás
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí
Para serte sincera, ya no busco nada
Ni un cachito de tu cuerpo para besar
Ya no lloro lo que ya he perdido
Ya no tengo ganas de seguir igual
Igual, ya no siento nada si no estás
Ya no busco tu nombre por si estás
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí
Te he dejado, he dejado de decirte
De decirte que te quiero
Para que vayan borrándose las veces
Que pedí que no te fueras
Pero te juro que…
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí.
Y en el panorama musical español actual (remarco lo de actual porque aún sigo flipando con El Último de la Fila o los Héroes del Silencio), hace mucho tiempo que no siento nada de eso. Como excepción, mi descubrimiento tardío de los primeros discos de Amaral (pequeños arreglos, trocitos de letra)...
Hasta que llegó este disco: "Retales de carnaval" de Nena Daconte. Les había oído antes (y se me había pegado su "En qué estrella estará"), pero ahí se quedó. El primer single de su último disco "Tenía tanto que darte" me gustó bastante, pero escuhando el resto del album (más monotemático que mis mensajes de estado del facebook, jejeje) he de reconocer que me ha atrapado. Especialmente las letras, como esta "Yo quería recorrer" o la de mi canción favorita del disco "El Aleph".No hace falta tanto para emocionarme, quizá solo sinceridad...
Yo quería recorrer
Me he inventado mil historias
En las que tú te vas
Solo para no reconocer
Que yo estoy lejos ya.
Me he despertado muchas veces
Buscándote
Y cuando te veo aquí
Todo sigue igual
Igual, ya no siento nada si no estás
Ya no busco tu nombre por si estás
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí
Para serte sincera, ya no busco nada
Ni un cachito de tu cuerpo para besar
Ya no lloro lo que ya he perdido
Ya no tengo ganas de seguir igual
Igual, ya no siento nada si no estás
Ya no busco tu nombre por si estás
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí
Te he dejado, he dejado de decirte
De decirte que te quiero
Para que vayan borrándose las veces
Que pedí que no te fueras
Pero te juro que…
Yo quería recorrer tus labios y besar
Tu boca y descorchar mi vida junto a ti
Yo quería haberte sido fiel y navegar por tu jardín
Y ver tus flores crecer en mí.
7 de abril de 2009
El chacal
Una de las mejores canciones de Dionysis Savvapoulos:
Το τσακάλι
Μαύρη
η ψυχή μου είναι μαύρη
το παλιό δηλητήριο
αποδίδει καρπούς
Χάνω
τον ορίζοντα χάνω
το τηλέφωνο πιάνω
και ρωτάω τους γνωστούς
Πάνω απ’ όλους τους πύργους κρεμόταν
ζητώντας να προσγειωθεί
κανένας δεν τον δεχόταν
μας άρπαξε για να σωθεί
Κοίτα που ένας τρέχει από ανάγκη
για να μην πιαστεί
και πάλι εμάς θα πάρουν φαλάγγι
είμαστε άρρωστοι
Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα
με μια δήθεν στηλίτευση
αξούριστος με την πυτζάμα
απ’ την μεταπολίτευση
Πείνα
μονάχα μια ακτίνα
Ιωάννα και Λίνα
λίγο φως στο γυαλί
Πάμε
όλοι εκεί τραγουδάμε
οι σκηνές περπατάνε
και του έργου η φυλή
Πίσω
μένει ο γείτονας πίσω
στο παλιό του το ίσο
στη δική του αρετή
Δρόμο!
Κι ας καλύψαμε δρόμο
είμαστε έξω απ’ το χρόνο
θέλει ακόμα κουπί
Κι από ‘κεί που πρέπει να ήμασταν τώρα
μέχρι εδώ αφρίζει αυτό το κενό
της έμπνευσης η άγρια ώρα
ο φόβος πολλώ χρονώ
Φαντασία και φωνασκία
πλάι βάνε τα
Στο κενό μας προχωρά η Τουρκία
τόσο άνετα
Με τη θήκη του βιολιού στο χεράκι
φλώρος μαθητής
και ξοπίσω το αλητάκι
ο μαύρος πετροβολητής
Πάμε
όλοι εκεί τραγουδάνε
με το γράμμα μου θα ‘μαι
πλάι εκεί στους γνωστούς
Κλείνω
στο βουνό να επιμείνω
το κενό να μικρύνω
με τους στίχους αυτούς.
El chacal
Negra
mi alma es negra
el viejo veneno
da sus frutos
Pierdo
el horizonte pierdo
el teléfono cojo
y pregunto a los conocidos
En lo alto de todas las torres colgaba
pidiendo aterrizar
nadie le aceptó
nos agarró para salvarse
Mira aquél que corre por necesidad
para no ser cogido
y una vez más a nosotros nos pondrán en fuga
estamos enfermos
Un mundo que oculta el drama
con una aparente reprobación
sin afeitar con el pijama
desde la Transición
Hambre
solamente un rayo
Ioanna y Lina
poca luz en el cristal
Vamos
todos allí cantamos
recorren los escenarios
y la raza del trabajo
Detrás
vive el vecino, detrás
en su vieja igualdad
en su propia cualidad
Calle!
Aunque cubriéramos la calle
estamos fuera de tiempo
quiere el remo todavía
Y desde allí donde tendríamos que estar ahora
hasta aquí hace espuma este vacío
la hora salvaje de la inspiración
el miedo de mucho tiempo
Fantasía y vocerío
tráelos aquí
En nuestro vacío avanza Turquía
tan cómodamente
Con la funda del violín en la mano
pajarillo estudiante
y después el vagabundo
el negro apedreador
Vamos
todos allí cantan
con mi carta estaré
al lado de los conocidos
Me retiro
a la montaña para insistir
para reducir el vacío
con estos versos.
Το τσακάλι
Μαύρη
η ψυχή μου είναι μαύρη
το παλιό δηλητήριο
αποδίδει καρπούς
Χάνω
τον ορίζοντα χάνω
το τηλέφωνο πιάνω
και ρωτάω τους γνωστούς
Πάνω απ’ όλους τους πύργους κρεμόταν
ζητώντας να προσγειωθεί
κανένας δεν τον δεχόταν
μας άρπαξε για να σωθεί
Κοίτα που ένας τρέχει από ανάγκη
για να μην πιαστεί
και πάλι εμάς θα πάρουν φαλάγγι
είμαστε άρρωστοι
Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα
με μια δήθεν στηλίτευση
αξούριστος με την πυτζάμα
απ’ την μεταπολίτευση
Πείνα
μονάχα μια ακτίνα
Ιωάννα και Λίνα
λίγο φως στο γυαλί
Πάμε
όλοι εκεί τραγουδάμε
οι σκηνές περπατάνε
και του έργου η φυλή
Πίσω
μένει ο γείτονας πίσω
στο παλιό του το ίσο
στη δική του αρετή
Δρόμο!
Κι ας καλύψαμε δρόμο
είμαστε έξω απ’ το χρόνο
θέλει ακόμα κουπί
Κι από ‘κεί που πρέπει να ήμασταν τώρα
μέχρι εδώ αφρίζει αυτό το κενό
της έμπνευσης η άγρια ώρα
ο φόβος πολλώ χρονώ
Φαντασία και φωνασκία
πλάι βάνε τα
Στο κενό μας προχωρά η Τουρκία
τόσο άνετα
Με τη θήκη του βιολιού στο χεράκι
φλώρος μαθητής
και ξοπίσω το αλητάκι
ο μαύρος πετροβολητής
Πάμε
όλοι εκεί τραγουδάνε
με το γράμμα μου θα ‘μαι
πλάι εκεί στους γνωστούς
Κλείνω
στο βουνό να επιμείνω
το κενό να μικρύνω
με τους στίχους αυτούς.
El chacal
Negra
mi alma es negra
el viejo veneno
da sus frutos
Pierdo
el horizonte pierdo
el teléfono cojo
y pregunto a los conocidos
En lo alto de todas las torres colgaba
pidiendo aterrizar
nadie le aceptó
nos agarró para salvarse
Mira aquél que corre por necesidad
para no ser cogido
y una vez más a nosotros nos pondrán en fuga
estamos enfermos
Un mundo que oculta el drama
con una aparente reprobación
sin afeitar con el pijama
desde la Transición
Hambre
solamente un rayo
Ioanna y Lina
poca luz en el cristal
Vamos
todos allí cantamos
recorren los escenarios
y la raza del trabajo
Detrás
vive el vecino, detrás
en su vieja igualdad
en su propia cualidad
Calle!
Aunque cubriéramos la calle
estamos fuera de tiempo
quiere el remo todavía
Y desde allí donde tendríamos que estar ahora
hasta aquí hace espuma este vacío
la hora salvaje de la inspiración
el miedo de mucho tiempo
Fantasía y vocerío
tráelos aquí
En nuestro vacío avanza Turquía
tan cómodamente
Con la funda del violín en la mano
pajarillo estudiante
y después el vagabundo
el negro apedreador
Vamos
todos allí cantan
con mi carta estaré
al lado de los conocidos
Me retiro
a la montaña para insistir
para reducir el vacío
con estos versos.
1 de abril de 2009
¿Puedo saludar?
Saludo a todos los asturianos que viven lejos de su tierra, a Zalo, a LaGrand, a mi compi Jesús, a Mónica... y por supuesto, a mi familia de Bustoburniego (Tineo).
En cuanto al vídeo [jejeje], sin comentarios. Sólo una advertencia: se pega. Mucho.
En cuanto al vídeo [jejeje], sin comentarios. Sólo una advertencia: se pega. Mucho.
27 de marzo de 2009
Calles de agua
Le prometí a Javi hace tiempo que hablaría aquí de este grupo... Ufff, no sé por donde empezar. Quizá por el nombre: se llamaban "Ultra Bra" (el grupo ya se ha disuelto), pero su estilo era único y sus actuaciones tienen pinta de haberlo sido también.De sus 5 discos, yo me quedo sin duda con "Vesireittejä", cuya canción homónima (que podéis escuchar en el Gcast) os pongo a continuación:
Vesireittejä
Kaikki päättyy joskus
Viikkokausia oli satanut
Meri alkoi nousta
Rakkausavioliiton pettymykset
Ja vesi kimmelsi
Eikä mikään olisi tuottanut
Enää suurempaa tuskaa
Sanasi kuin nielisi jotain terävää
Jos kaupunki tulvisi
Vesireittejä pääsisi pakoon
Kaupunki tulvisi
Vesireittejä pääsisi pakoon
Vaan minä en ole kala
Vaan minä en ole kala
Pitkien etsintöjen jälkeen
Löysin kenkäni kenkämerestä
Ulkona oli valoisaa
Ja kävelin heikoin jaloin kotiin.
Calles de agua
Viikkokausia oli satanut
Meri alkoi nousta
Rakkausavioliiton pettymykset
Ja vesi kimmelsi
Eikä mikään olisi tuottanut
Enää suurempaa tuskaa
Sanasi kuin nielisi jotain terävää
Jos kaupunki tulvisi
Vesireittejä pääsisi pakoon
Kaupunki tulvisi
Vesireittejä pääsisi pakoon
Vaan minä en ole kala
Vaan minä en ole kala
Pitkien etsintöjen jälkeen
Löysin kenkäni kenkämerestä
Ulkona oli valoisaa
Ja kävelin heikoin jaloin kotiin.
Calles de agua
Todo termina en algún momento
Había estado lloviendo durante semanas
El nivel del mar ha comenzado a subir
Las decepciones del matrimonio por amor
Y el agua brillaba
Y nada habría causado
ningún dolor mayor que
tus palabras, como si hubiese tragado algo punzante
Si la ciudad se inundara
Se podría escapar por calles de agua
La ciudad se inundaría
Se podría escapar por calles de agua
Pero yo no soy un pez
Pero yo no soy un pez
Después de una larga búsqueda
Encontré mis zapatos en un mar de zapatos
Estaba claro afuera
Caminé a casa con piernas débiles.
Había estado lloviendo durante semanas
El nivel del mar ha comenzado a subir
Las decepciones del matrimonio por amor
Y el agua brillaba
Y nada habría causado
ningún dolor mayor que
tus palabras, como si hubiese tragado algo punzante
Si la ciudad se inundara
Se podría escapar por calles de agua
La ciudad se inundaría
Se podría escapar por calles de agua
Pero yo no soy un pez
Pero yo no soy un pez
Después de una larga búsqueda
Encontré mis zapatos en un mar de zapatos
Estaba claro afuera
Caminé a casa con piernas débiles.
Auxiliar de traducción: Pasi Kokkonen
Kiitos por este gran descubrimiento!!!
25 de marzo de 2009
El problema
Como diría mi amiga Ana, "tengo un problema". Mi problema es exactamente lo que dice esta canción, una de esas de las que te enamoras incluso antes de escucharlas, solamente con leer la letra:
El problema no fue hallarte
El problema es olvidarte
El problema no es tu ausencia
El problema es que te espero
El problema no es problema
El problema es que me duele
El problema no es que mientas
El problema es que te creo.
El problema no es que juegues
El problema es que es conmigo
Si me gustaste por ser libre
Quien soy yo para cambiarte
Si me quedé queriendo solo
Como hacer para obligarte
El problema no es quererte
Es que tu no sientas lo mismo.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Como encontrarle una pestaña a lo que nunca tuvo ojos
Como encontrarle plataformas a lo que siempre fue un barranco
Como encontrar en la alacena los besos que no me diste
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Y es que el problema no es cambiarte
El problema es que no quiero.
El problema no es que duela
El problema es que me gusta
El problema no es el daño
El problema son las huellas
El problema no es lo que haces
El problema es que lo olvido
El problema no es que digas
El problema es lo que callas.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Como encontrarle una pestaña a lo que nunca tuvo ojos
Como encontrarle plataformas a lo que siempre fue un barranco
Como encontrar en la alacena los besos que no me diste.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
El problema no fue hallarte
El problema es olvidarte
El problema no es que mientas
El problema es que te creo
El problema no es cambiarte
El problema es que no quiero
El problema no es quererte
Es que tu no sientas lo mismo
El problema no es que juegues
El problema es que es conmigo.
Podeis escuchar la canción aquí:
El problema no fue hallarte
El problema es olvidarte
El problema no es tu ausencia
El problema es que te espero
El problema no es problema
El problema es que me duele
El problema no es que mientas
El problema es que te creo.
El problema no es que juegues
El problema es que es conmigo
Si me gustaste por ser libre
Quien soy yo para cambiarte
Si me quedé queriendo solo
Como hacer para obligarte
El problema no es quererte
Es que tu no sientas lo mismo.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Como encontrarle una pestaña a lo que nunca tuvo ojos
Como encontrarle plataformas a lo que siempre fue un barranco
Como encontrar en la alacena los besos que no me diste
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Y es que el problema no es cambiarte
El problema es que no quiero.
El problema no es que duela
El problema es que me gusta
El problema no es el daño
El problema son las huellas
El problema no es lo que haces
El problema es que lo olvido
El problema no es que digas
El problema es lo que callas.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
Como encontrarle una pestaña a lo que nunca tuvo ojos
Como encontrarle plataformas a lo que siempre fue un barranco
Como encontrar en la alacena los besos que no me diste.
Y como deshacerme de ti si no te tengo
Como alejarme de ti si estas tan lejos
El problema no fue hallarte
El problema es olvidarte
El problema no es que mientas
El problema es que te creo
El problema no es cambiarte
El problema es que no quiero
El problema no es quererte
Es que tu no sientas lo mismo
El problema no es que juegues
El problema es que es conmigo.
Ricardo Arjona
Podeis escuchar la canción aquí:
17 de marzo de 2009
No hay que quejarse del curro
Básicamente por dos razones:
1. Porque hay gente que no tiene
2. Porque hay gente que lo pasa mucho peor
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΝΤΑΜΑΡΙΑ
Απάνω στα νταμάρια,
κάτω στα νταμάρια
πέτρα και κάψα,
και λειωμένο σίδερο
Νερό ζητήσαμε,
και δεν είχανε
τραγούδι παίξαμε,
και δεν άκουσαν
Πέτρα και κάψα
Ένας σφαγμένος κόκορας
πηδούσε πέτρα-πέτρα
Απάνω στα νταμάρια,
κάτω στα νταμάρια
είπαμε μόνοι το τραγούδι μας
μες στο καυτό καταμεσήμερο.
CANCIÓN EN LAS CANTERAS
Arriba en las canteras,
abajo en las canteras
piedra y calor,
y hierro fundido
Agua pedimos,
y no tenían
Canción tocamos,
y no escucharon
Piedra y calor.
Un gallo degollado
brincaba de piedra en piedra
Arriba en las canteras,
abajo en las canteras
cantamos solos nuestra canción
bajo el sofocante mediodía.
1. Porque hay gente que no tiene
2. Porque hay gente que lo pasa mucho peor
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΝΤΑΜΑΡΙΑ
Απάνω στα νταμάρια,
κάτω στα νταμάρια
πέτρα και κάψα,
και λειωμένο σίδερο
Νερό ζητήσαμε,
και δεν είχανε
τραγούδι παίξαμε,
και δεν άκουσαν
Πέτρα και κάψα
Ένας σφαγμένος κόκορας
πηδούσε πέτρα-πέτρα
Απάνω στα νταμάρια,
κάτω στα νταμάρια
είπαμε μόνοι το τραγούδι μας
μες στο καυτό καταμεσήμερο.
CANCIÓN EN LAS CANTERAS
Arriba en las canteras,
abajo en las canteras
piedra y calor,
y hierro fundido
Agua pedimos,
y no tenían
Canción tocamos,
y no escucharon
Piedra y calor.
Un gallo degollado
brincaba de piedra en piedra
Arriba en las canteras,
abajo en las canteras
cantamos solos nuestra canción
bajo el sofocante mediodía.
Στον Ηλία
Πάντα θα σε είμαι ευγνώμων
Πάντα θα σε είμαι ευγνώμων
15 de marzo de 2009
Ya es primavera!!!
Este año, el famoso recordatorio de que "ya es primavera... en El Corte Inglés" viene, no sólo musical, sino también botánico:
Disfrutad de este preciso anuncio, inspirado en las láminas botánicas que tanto me gustan y colecciono (cuando las consigo en el stand del Real Jardín Botánico en Madrid es Ciencia), no os gastéis mucho, que hay crisis, y salid un ratito a disfrutar de este maravilloso tiempo que hace!
Disfrutad de este preciso anuncio, inspirado en las láminas botánicas que tanto me gustan y colecciono (cuando las consigo en el stand del Real Jardín Botánico en Madrid es Ciencia), no os gastéis mucho, que hay crisis, y salid un ratito a disfrutar de este maravilloso tiempo que hace!
8 de marzo de 2009
Durante años te esperé
Letra: Giannis Ritsos / Ποίηση: Γιάννη Ρίτσου
Música: Nikos Mamagkakis / Μουσική: Νίκου Μαμαγκάκη
Intérprete: María Douraki / Ερμηνεύτρια: Μαρία Δουράκη
Χρόνια σε περίμενα
Χρόνια σε περίμενα
σ’ ένα παραμύθι
στα μαλλιά τριαντάφυλλα
και πουλιά στα στήθη
Κι ήρθες ένα σούρουπο
π’ άναβαν τ’ αστέρια
στην πληγή μου ασάλευτα
είκοσι μαχαίρια
Χρόνια σε περίμενα
στο βουβό σκοτάδι
στην πληγή μου βάλσαμο
στην πληγή μου λάδι
Χρόνια σε περίμενα
και προσμένω ακόμα
κόκκινα τα σύννεφα
μάτωσαν το χώμα.
Durante años te esperé
Durante años te esperé
en un cuento
En los cabellos, rosas
y pájaros en los pechos
Y llegaste un crepúsculo
que iluminaban las estrellas
En mi herida inmóviles
veinte cuchillos
Durante años te esperé
en la muda oscuridad
En mi herida, bálsamo
en mi herida, aceite
Durante años te esperé
y aguardo todavía
Rojas las nubes
ensangrentan la tierra.
Música: Nikos Mamagkakis / Μουσική: Νίκου Μαμαγκάκη
Intérprete: María Douraki / Ερμηνεύτρια: Μαρία Δουράκη
Χρόνια σε περίμενα
Χρόνια σε περίμενα
σ’ ένα παραμύθι
στα μαλλιά τριαντάφυλλα
και πουλιά στα στήθη
Κι ήρθες ένα σούρουπο
π’ άναβαν τ’ αστέρια
στην πληγή μου ασάλευτα
είκοσι μαχαίρια
Χρόνια σε περίμενα
στο βουβό σκοτάδι
στην πληγή μου βάλσαμο
στην πληγή μου λάδι
Χρόνια σε περίμενα
και προσμένω ακόμα
κόκκινα τα σύννεφα
μάτωσαν το χώμα.
Durante años te esperé
Durante años te esperé
en un cuento
En los cabellos, rosas
y pájaros en los pechos
Y llegaste un crepúsculo
que iluminaban las estrellas
En mi herida inmóviles
veinte cuchillos
Durante años te esperé
en la muda oscuridad
En mi herida, bálsamo
en mi herida, aceite
Durante años te esperé
y aguardo todavía
Rojas las nubes
ensangrentan la tierra.
5 de marzo de 2009
Vendaval

Esta mañana, con cuarentaitantos kilómetros por hora, el viento me desgarraba por fuera y sin embargo la calma interior era inmensa. El bálsamo de la amistad sincera borraba toda huella de dolor y la angustia de la noche había dejado paso a una mañana tan soleada como fría. La lluvia ha vuelto, pero ya nada puede perturbarme...
A Javi
Para Yolanda
28 de febrero de 2009
Mis disculpas
Hoy me gustaría pedirle disculpas a Giannis Kotsiras. Realmente tenía una mala imagen de él, propiciada quizá por el destrozo que hizo de grandes clásicos de entexno y laika en su disco "Live". Pero ya me extrañaba a mí que Haris Alexiou repitiera compartiendo escenario con él.

Pues bien, esta mañana he escuchado en la emisora griega Diesi su último single, dentro del álbum del mismo nombre "Kai pali paidi". Y buscando el vídeo en el YouTube me he encontrado con esta actuación en directo:
Quizá mi problema es que últimamente la altura de los cantantes masculinos griegos no le llega ni a los talones a mi trío favorito de voces (Bithikotsis & Kazantzidis & Dionysiou), pero es que las voces "especiales" parecen escasear en este siglo. En cualquier caso, Kotsiras sigue ahí, intentando pasar a la historia como uno de los grandes intérpretes de música griega, con ganas y mucho optimismo. Sólo por eso se merece todo mi respeto.
Και πάλι παιδί
Ήμασταν ακίνητα
και αμίλητα αγάλματα
Ήμασταν αγέλαστα,
χάνει όποιος γελά
Γέλασες και κέρδισα
κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα
Γέλαγες και κέρδιζα
σ' έχασα μετά
Κι αν μεγάλωσα
κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
Αν ερχόσουνα
μες τα δυο σου μάτια θ' άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί
Ήμασταν ακοίμητοι
απ' το χρόνο, ασυγκίνητοι
Ήμασταν ανίκητοι
χάσαμε κι οι δυο.
De nuevo un niño
Éramos inmóviles
y mudas estatuas
Estábamos serios,
pierde el que se ría
Te reíste y gané
Y así en tus labios viví
Te reíste y gané
Te perdí después
Aunque he crecido,
aunque con la vida me he peleado
Si me encontrara
en tus ojos cambiaría
Volvería a ser un niño
Éramos insomnes
del tiempo, indiferentes
Estábamos inmóviles
Perdimos los dos.

Pues bien, esta mañana he escuchado en la emisora griega Diesi su último single, dentro del álbum del mismo nombre "Kai pali paidi". Y buscando el vídeo en el YouTube me he encontrado con esta actuación en directo:
Quizá mi problema es que últimamente la altura de los cantantes masculinos griegos no le llega ni a los talones a mi trío favorito de voces (Bithikotsis & Kazantzidis & Dionysiou), pero es que las voces "especiales" parecen escasear en este siglo. En cualquier caso, Kotsiras sigue ahí, intentando pasar a la historia como uno de los grandes intérpretes de música griega, con ganas y mucho optimismo. Sólo por eso se merece todo mi respeto.
Και πάλι παιδί
Ήμασταν ακίνητα
και αμίλητα αγάλματα
Ήμασταν αγέλαστα,
χάνει όποιος γελά
Γέλασες και κέρδισα
κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα
Γέλαγες και κέρδιζα
σ' έχασα μετά
Κι αν μεγάλωσα
κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
Αν ερχόσουνα
μες τα δυο σου μάτια θ' άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί
Ήμασταν ακοίμητοι
απ' το χρόνο, ασυγκίνητοι
Ήμασταν ανίκητοι
χάσαμε κι οι δυο.
De nuevo un niño
Éramos inmóviles
y mudas estatuas
Estábamos serios,
pierde el que se ría
Te reíste y gané
Y así en tus labios viví
Te reíste y gané
Te perdí después
Aunque he crecido,
aunque con la vida me he peleado
Si me encontrara
en tus ojos cambiaría
Volvería a ser un niño
Éramos insomnes
del tiempo, indiferentes
Estábamos inmóviles
Perdimos los dos.
17 de febrero de 2009
El esperado concierto
14 de febrero de 2009
Basilópita 2009
Un año más, la comunidad griega de Madrid, a través de la Asociación Cultural Hispano Helénica y la Asociación de Griegos Residentes en España, se volvió a reunir (cada año con más retraso, por cierto) para bendecir, cortar y deglutir (a duras penas) el bollo de reyes o Basilópita.
Y allí estábamos nosotros, amenizando la velada junto con el grupo Cafodío (veteranos en la materia) y un invitado especial, el político, dueño de restaurantes y cantante en sus ratos libres Kostas Karapanagiotidis, acompañado al violín por Antonis Kalatis.
Todo esto estuvo genial, pero lo mejor, como siempre, "la barra libre", es decir, el momento en que cada uno puede bailar a su gusto los temas que toca el grupo, y los griegos y los españoles nos mezclamos al azar para disfrutar y olvidar las penas por unos minutos.
Y allí estábamos nosotros, amenizando la velada junto con el grupo Cafodío (veteranos en la materia) y un invitado especial, el político, dueño de restaurantes y cantante en sus ratos libres Kostas Karapanagiotidis, acompañado al violín por Antonis Kalatis.
Todo esto estuvo genial, pero lo mejor, como siempre, "la barra libre", es decir, el momento en que cada uno puede bailar a su gusto los temas que toca el grupo, y los griegos y los españoles nos mezclamos al azar para disfrutar y olvidar las penas por unos minutos.
12 de febrero de 2009
"Ola se thymizoun"
Con este título de canción griega que me viene tan "al pelo", aprovecho para celebrar el bicentenario del nacimiento de Charles R. Darwin. Como dice la canción, hoy todo nos recuerda a él:
La revísta científica Nature le dedica su portada, con el lema "Todos somos Darwin", o mejor dicho, todos somos lo que él dijo que éramos.

A continuación os pongo el enlace a una breve reseña de su vida y obra, que se centra especialmente en su particular disputa (cientifica y personal) con la religión:
"Darwin vivió la contraposición entre religión y ciencia en su propia vida"
Y por último, una anécdota muy conocida, pero que refleja perfectamente la antipatía que despertó su obra: los propietarios de la marca Anís del Mono no dudaron ni un segundo en aprovechar la polémica y cambiar el logo de su producto por una caricatura del propio Darwin, que se mantiene hasta nuestros días.
La revísta científica Nature le dedica su portada, con el lema "Todos somos Darwin", o mejor dicho, todos somos lo que él dijo que éramos.


A continuación os pongo el enlace a una breve reseña de su vida y obra, que se centra especialmente en su particular disputa (cientifica y personal) con la religión:
"Darwin vivió la contraposición entre religión y ciencia en su propia vida"
Y por último, una anécdota muy conocida, pero que refleja perfectamente la antipatía que despertó su obra: los propietarios de la marca Anís del Mono no dudaron ni un segundo en aprovechar la polémica y cambiar el logo de su producto por una caricatura del propio Darwin, que se mantiene hasta nuestros días.
7 de febrero de 2009
Un año más... Eurovision
Gracias a mi amigo Pasi me he dado cuenta de que ha pasado otro año más y ya se está volviendo a hablar de ese escabroso tema que tantos disgustos nos da a los eurofans. Mi actitud, ya lo sabéis, es pasar completamente de si mi país hace el ridículo o no y aprovechar la oportunidad para ver si pesco algo de interés.
Este año en Finlandia se lo han tomado tan en serio como siempre, y viendo el video que os pongo a continuación, con todos los candidatos para la preselección, he tenido una gran sorpresa:
Una de ellos es, nada más ni nada menos, que Riikka, antes conocida como Riikka Väyrynen, y ahora señora de Timonen (sí, sí, de mi admiradísimo Marko Timonen). Ambos dos fueron componentes de Värttinä en su día (para mí, Marko es el mejor percusionista que ha tenido la banda, con diferencia) y allí se conocieron y se "fugaron" juntos (siempre me ha encantado esa historia de amor, tergiversada por mi calenturienta imaginación).
Pues ahí os dejo con la canción que Riikka presenta al concurso y mis mejores deseos de que los finlandeses la voten como locos y alguien lleve algo "decente" a la edición del ESC que se celebrará el próximo 16 de mayo en Moscú.
Este año en Finlandia se lo han tomado tan en serio como siempre, y viendo el video que os pongo a continuación, con todos los candidatos para la preselección, he tenido una gran sorpresa:
Una de ellos es, nada más ni nada menos, que Riikka, antes conocida como Riikka Väyrynen, y ahora señora de Timonen (sí, sí, de mi admiradísimo Marko Timonen). Ambos dos fueron componentes de Värttinä en su día (para mí, Marko es el mejor percusionista que ha tenido la banda, con diferencia) y allí se conocieron y se "fugaron" juntos (siempre me ha encantado esa historia de amor, tergiversada por mi calenturienta imaginación).
Pues ahí os dejo con la canción que Riikka presenta al concurso y mis mejores deseos de que los finlandeses la voten como locos y alguien lleve algo "decente" a la edición del ESC que se celebrará el próximo 16 de mayo en Moscú.
30 de enero de 2009
Lentamente
Qué curioso este recuerdo ahora
es una sensación de nostalgia enfermiza:
Las melodías sonando en la radio,
las curvas subiendo el puerto,
la nieve derritiéndose en la cuneta,
lentamente.
Ójala pudiera empezar de nuevo,
encontrar un nuevo sitio al que llamar hogar,
borrar tu nombre de mi memoria,
lentamente.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
