1 de enero de 2010

Año nuevo, disco nuevo

Empezamos el 2010 con mi última adquisición del pasado 2009, el nuevo disco de los suecos Kent.

Se podría decir que este album es un viraje de 180º en su sonido, pero lo cierto es que las cosas nunca son o blancas o negras. Es más bien un paso del gris clarito tirando a rock de sus primeros discos a un gris bastante oscuro que se acerca cada vez más a la electrónica, sin abandonar del todo las guitarras.

Por lo demás, siguen como de costumbre: letras irreverentes y look ultrapijo (Pasi y yo tenemos la teoría de que es un mecanismo de compensación por su origen humilde como hijos de inmigrantes finlandeses). Aunque bueno, todo en Estocolmo es ultrapijo...

Bueno, que me enrollo: Kent. Rojo. Feliz Año!


Every year, hundreds of Swedes, will disappear without a trace. Many disappear voluntarily, while others have been victims of crime. The relatives grief, fear and longing are a tremendous burden to bear. Many people dedicate their lives to searching for their beloved. This movie clip with Kent and "Hjärta" calls the attention to a group of people in society who are often alone in their suffering.

18 de diciembre de 2009

El "Año Ritsos"

Queda ya poco para que acabe el 2009, el año dedicado al centenario de Giannis Ritsos. Aprovecho la ocasión para felicitaros las Fiestas y desearos que el 2010 sea tan interesante como lo ha sido éste.

Os dejo con unos versos de su obra "Sonata del claro de luna", en su traducción por Selma Ancira (Acantilado):

Το ξέρω πως ο καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
Ya sé que cada uno anda solo en el amor,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
solo en la gloria y en la muerte
Το ξέρω. Το δοκίμασα.
Lo sé. Lo he probado.

12 de diciembre de 2009

¿La verdad cierra puertas?



Γεννήθηκα σε μια στιγμή
Nací en un momento
του κόσμου και βαδίζω
del mundo y camino
για μια μεγάλη χαραυγή
por una gran aurora
και πίσω δεν γυρίζω
y no vuelvo atrás

Μια φορά στον κόσμο ήρθα
Una vez vine al mundo
δυο φορές μ’ αρνήθηκαν
dos veces me negaron
και όταν είπα την αλήθεια
y cuando dije la verdad
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν
todos los caminos se cerraron

Γεννήθηκα και ήταν πρωί
Nací y era por la mañana
μα έζησα την νύχτα
pero vivía de noche
άλλα μου είπαν οι θεοί
los dioses me dijeron una cosa
και άλλα στο κόσμο βρήκα
y otra me encontré en el mundo.

10 de diciembre de 2009

Dancing away

There's a hidden meaning in everything he says
Hay un significado oculto en todo lo que él dice
Every close encounter, every kiss, every caress
cada encuentro cercano, cada beso, cada caricia.
Even the truth has got that bitter taste of a lie
Hasta la verdad tiene ese amargo gusto de una mentira.
Well, I can read his lips now
Bueno, puedo leer sus labios
I can't read his mind
pero no puedo leer su mente.

I can see him dance away now
Puedo verlo alejarse bailando ahora
I can see him dance away now
Puedo verlo alejarse bailando ahora

Yeah, he was one of the kind that seems so hard to find
El era uno de esos que parece difícil de encontrar
There's a change of weather, yeah
Hay un cambio de tiempo
Now he leaves me far behind
ahora me deja atrás.
That I don't matter to him came as such a surprise
Que yo no le importo me ha pillado por sorpresa.
Well, I can read his lips now
Bueno, puedo leer sus labios
I thought I red his eyes, yeah yeah
pero creí que había leído sus ojos.

And I can see him dance away now
Y puedo verlo alejarse bailando ahora
I can see him dance away now
Puedo verlo alejarse bailando ahora
Dancing away
Bailando lejos

I can see him dance away now
Puedo verlo alejarse bailando ahora
Dance away now
Bailando lejos ahora
Dancing away from me...
Bailando lejos de mí...

22 de noviembre de 2009

Barco roto

Debe ser que lo de la "crisis" del Alakrana me ha afectado.
El caso es que los griegos utilizan mucho el barco como símbolo metafórico.
¿Las estrellas están lejos para que las veamos así desde aquí?
Como véis, hoy no tengo la cabeza para ponerme a traducir (quizá algún día reedite esta entrada), pero lo cierto es que no paro de escuchar este temazo de Giannis Spanos (en versiones varias. Ojo con la de Dimitris Basis). Ahí va:



P.D.:
 
Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά, έτσι να 'μαι
Barco roto, estar allá abajo, estar así
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάμαι
sin mástiles, sin velas, dormir
Να' ναι αφράτος ο τόπος και η ακτή νεκρική γύρω-γύρω
mullido el terreno y la costa fúnebre alrededor
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί που θα γείρω
con el armazón combado y con la proa, allí donde me dirijo

Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά, έτσι να 'μαι
Barco roto, estar allá abajo, estar así
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάμαι
sin mástiles, sin velas, dormir

Να' ναι η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά, έτσι να' ναι
El mar inanimado y los peces muertos, así sea
και τα βράχια κατάπληχτα και τ' αστέρια μακριά να κοιτάνε
y los acantilados estupefactos y las estrellas lejanas mirando
Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές δίχως χάρη
Sin campanada las horas y los días afligidos sin motivo
και έτσι κούφιο και ακίνητο μες σε νύχτες βουβές το φεγγάρι
y así, la luna, hueca e inmóvil, en las noches mudas

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό, έτσι να 'μαι
Así ser un barco caído muerto, ser así
Σ' αμμουδιά πεθαμένη και σε κούφιο νερό να κοιμάμαι
En la playa marchita y en una hondonada con agua, dormir
Να κοιμάμαι.
Dormir.

15 de noviembre de 2009

Sobre Mando Diao



Son suecos, pero cantan en inglés.
Son guapos, pero no por eso menos inteligentes.
Están de moda en toda Europa, pero resulta que tienen una amplia carrera a sus espaldas.
Son capaces de atreverse a mezclar rock con cualquier otro estilo, siempre y cuando suene tan elegante como su imagen.
Son Mando Diao y la voz de su cantante lo dice casi todo.
Para el resto, os remito a sus últimos vídeos:

Mando Diao - Dance With Somebody

Mando Diao - Gloria

Por cierto, estarán en La Riviera el miércoles 2 de diciembre ¿Alguien se apunta?

4 de noviembre de 2009

The Megantic Outlaw

Es el título de mi última adquisición: el único (que yo sepa, ójala tuviera más) disco de estudio del cantante de folk escocés Calum Martin (Stornoway, Isla de Lewis).

Se trata de un disco temático basado en la conocida historia del canadiense Donald Morrison (1858-1894), hijo de emigrantes procedentes de Lewis que se asentaron en Lac-Mégantic, Quebec.

Después de trabajar duro durante años, una turbia historia en relación al pago de una deuda hace que acabe tomándose la justicia por su mano y le convierte en un fugitivo, hasta su captura, encarcelamiento y muerte.

Un drama más que inspirador, relatado paso a paso por Martin a lo largo de 13 canciones (a cual mejor), en lengua gaélica.

Le acompañaron en la grabación (y en la presentación del disco en el festival Celtic Connections) músicos de renombre como Malcolm Jones (de Runrig) o Blair Douglas entre otros, y como no, su inseparable hija Isobel Ann Martin a los coros.

Podéis adquirir el disco a través de la página: http://www.themeganticoutlaw.com/, al módico precio de 9,99 £ (13,73 € incluyendo gastos de envío). Yo lo hice y ahora no paro de escucharlo...

Slàinte mhor!
Taingeil Video

Calum Martin | MySpace Video

10 de octubre de 2009

Sunndach / Alegre

Ahí sigo, poquito a poco aumentando mis escasos conocimientos de gaélico escocés (y, en realidad, preparando mi alma para el viaje).
No se trata de estudiar gramática, ni su complicada sintaxis; me conformo con aprender a base de pequeños placeres, algunas palabras sueltas y empaparme de su significado.

Después de Sona (Alegría),
Sona 'drasd 'tha mi
Alegría, ahora
'S mi gun uallach bhon a' ghreun
ya no tengo preocupaciones
Lin ur a tighinn gu bi
Una nueva era comienza
'Mach a fasach lom is tiorram
desde un vacío y árido desierto

hoy le toca el turno a otra palabra de la misma familia: Sunndach (Alegre):
Bho m' uinneag tràth
Desde mi ventana temprano
Beinn Tianabhaig ag èirigh suas
Ben Tianavaig se levanta
A' ghrian air a cùl
El sol detrás
'Cur òr air a' bhàgh
Llenando de oro la bahía
Madainn bhlàth
Mañana templada
Dealbh bèo
Cuadro viviente
Tha a' Chuiltheann gun cheò
Las Cuillins sin niebla
'S chan eil sgòth air m'aire
Y ni una nube en mi mente

Mi coiseachd mach tràth
Camino temprano
Na bàtaichean 's a' Chamus Bàn
Las botas y el Camus Ban
Ceò teas anns an fhraoch
Niebla cálida en el brezal
Air an eilean uaine
Sobre la isla verde
Tha ghrian a' sineadh sios
El sol se está poniendo
Air stràidean Phortrigh
Sobre las calles de Portree
'S ged tha mi cho sunndach
Y aunque estoy muy alegre
B'fheàrr gun robh mi fuireach.
Preferiría quedarme.


26 de septiembre de 2009

Anuncio

THE MARY ONETTES + VINCENT

PRESENTACIÓN EN ESPAÑA DEL NUEVO DISCO DE THE MARY ONETTES Y DEL 2º EP DE VINCENT

8/10/2009, Jueves

CIRCULO DE BELLAS ARTES
C/ Alcalá, 42 28014 MADRID

21 de septiembre de 2009

Los finlandeses oscuros

Llevo ya un par de años pensando en hablar de este grupo finlandés, que conocí hace tiempo gracias a mi hermana.

Se llaman Poets of the Fall y de sus tres discos no sabría con cuál quedarme (me paso el día dando saltos de uno a otro), quizás por la profunda voz de su cantante o por el bajo, que tanto me llama la atención en canciones como "Revolution Roulette".

Sus vídeos mantienen siempre la misma estética oscura, como si transcurrieran en algún antiguo psiquiátrico, una estética ideal para apoyar frases como ésta:
I´m lost inside this darkness and I fear I won´t survive

del tema "Maybe tomorrow it's a better day", una gran canción para levantar el ánimo cuando has tenido un mal día.

Con todos ustedes, POTF:

20 de septiembre de 2009

Otoño en la isla

Ante una nostalgia así, hay dos maneras de reaccionar:
hay quienes se acurrucan en el sofá, arropados por su mantita de cuadros escoceses mientras ven la lluvia resbalar por el cristal,
y hay quienes componen canciones como ésta para que, al ser escuchadas, transmitan el consuelo que da el saber que alguien, muy lejos de aquí, está sintiendo exactamente lo mismo:

Foghar nan eilean

Tha na duilleagan a' dannsa
Las hojas están bailando
Bho na craobhan anns a' ghaoith
desde los árboles, en el viento
Foghar donn ar bliadhn' air tionndadh
Los ocres del otoño hacen girar nuestro año
Nis tha luchd an t-samhraidh ma sgaoil
ahora que los visitantes del verano se han ido

Sona dh'fhàg thu mi le m'eilean
Alegre es como dejaste a mi isla,
'S leam na lochan is na bàigh
los lagos y las bahías son todo míos
Mo cridh' aig tàmh air beanntan geamhraidh
Mi corazón descansa en los invernales cerros
Nis tha luchd an t-samhraidh ma sgaoil
ahora que los visitantes del verano se han ido

Foghar nan eilean
Otoño en la isla,
Foghar mu thuath
otoño del Norte
Gheibh sinn beatha mar a chleachd sinn
Volveremos a vivir como solíamos
Mas tàinig an t-sluagh
antes de que llegara la multitud
Bidh am fraoch air nam beanntan
El brezo en las cumbres
'S a choille ruadh fon ghrian
y los bosques rojos por el sol
'S iad a' sealltain dathan dhomsa
revelarán sus colores para nosotros
Gus an till iad a rithe
hasta que ellos vuelvan

Tha an latha seachad, buintean dùinte
El día se acaba, las tiendas han cerrado,
Gheibh an caisteal fois na h-oidhch'
el castillo volverá a su paz nocturna,
Gheibh an t-airgead cadal socair
el dinero tendrá un tranquilo sueño,
Nis tha luchd an t-samhraidh ma sgaoil
ahora que los visitantes del verano se han ido

Mar a dh'atharraich iad ar beòshlaint
Ellos alteran nuestro medio de vida
Mhill iad dualchas cainnt 's ru dòigh
cambian nuestro lenguaje y manera de vivir
Ach fhoghair, crathaidh mi do làmh
Pero, otoño, dame la mano
Nis tha luchd an t-samhraidh ma sgaoil.
ahora que los visitantes del verano se han ido.

15 de septiembre de 2009

Entre el verano y el otoño

Un año más, la misma historia. Todos conocéis la expresión "hacerse el sueco", pero es que yo por estas fechas lo que hago es "ponerme sueca" que, por cierto, no tiene nada que ver.
¿Que en qué consiste? Por ejempo, en escuchar canciones como ésta una y otra vez, y dejarse llevar por ese sentimiento...

Mellan Sommar Och Host
Entre el verano y el otoño

Det finns en känsla jag inte rår på
Hay un sentimiento con el que no puedo
Den kommer alltid när du ska gå
Viene siempre cuando tienes que irte
Det finns en känsla i hjärtats djup
Hay un sentimiento en el fondo del corazón
Den kommer alltid när sommaren är slut
Viene siempre cuando el verano se acaba

Det finns en känsla när solen går ner
Hay un sentimiento cuando el sol se pone
När din skugga är allt jag ser
Cuando tu sombra es todo lo que veo
En känsla mellan sommar och höst
Un sentimiento entre el verano y el otoño
När ingen bara du kan ge mej tröst
Cuando nadie salvo tú puede darme consuelo

Det finns en känsla jag inte rår på
Hay un sentimiento con el que no puedo
Den kommer alltid när du ska gå
Viene siempre cuando tienes que irte
Och den är alltid lika svår att förstå
Y es siempre igual de difícil de entender
Den kommer alltid när du ska gå.
Viene siempre cuando tienes que irte.

13 de septiembre de 2009

El mejor grupo actual de España

Sí, estoy emocionada. Ayer tuve la oportunidad de hacer algo que llevaba tiempo queriendo, y no podría haber encontrado una oportunidad mejor: ¡ver a Amaral en directo! En las fiestas de Pozuelo, por el módico precio de 10 €. Sin duda el mejor concierto al que he asistido en relación calidad-precio.

La experiencia fue alucinante: el escenario, las luces, la potencia del sonido (una pena que no siempre se pudiera apreciar la genial voz de Eva). Amaral en directo dejan bien clarito que no son sólo una voz de estudio y una producción cuidada. Es más, en muchas ocasiones mejoraban sus temas, haciendo versiones más rockeras alucinantes (No sé qué hacer con mi vida, Las puertas del infierno) o versiones acústicas preciosas (Alerta consiguió ponerme todos los pelos de punta).

Eva Amaral me soprendió gratamente por su sencillez y cercanía (Isa, ya no sé qué más decir para hacerte cambiar de opinión). Y si es tan sexy y se mueve que lo flipas en el escenario, pues qué le vamos a hacer, las demás tendremos que aguantarnos y seguir muriéndonos de la envidia.

Gracias por ese peazo de concierto, que consiguió algo que parecía imposible:
"Haces que se vaya mi melancolía,
me devuelves de nuevo a la vida".



9 de septiembre de 2009

Como una ola

Septiembre avanza pero las cálidas noches de verano siguen con nosotros... Apetece soñar con playas de suaves olas y canciones como ésta para refrescarse un poquillo:

Apurimac - San to kyma (Como la ola)

Είναι κάτι νύχτες σαν κι αυτή
Hay algunas noches como ésta
που έχω το φεγγάρι ονειρευτεί
en las que sueño con la luna
ασημένιο χτένι στα λυτά σου μαλλιά
Peine plateado en tu cabello suelto
να χορεύει σιγανά
que baila despacio
Δεν το είχα φανταστεί
No me podía ni imaginar
πως αρκούσε μια στιγμή
que es suficiente un instante
ένα βλέμμα πως μπορούσε
Una sola mirada basta
όλα να τα πει
para decirlo todo.

Είναι κάτι μάτια που μπορούν
Hay algunos ojos que pueden
στα δικά σου άδυτα να μπουν
penetrar en tus lugares sagrados
και να περπατήσουν τις κρυφές σου σπηλιές
Y caminar por tus cuevas ocultas
να σε δουν να κλαις
y verte llorar
Δεν το είχα φανταστεί
No me podía ni imaginar
πως αρκούσε μια στιγμή
que es suficiente un instante
ένα βλέμμα πως μπορούσε
Una sola mirada basta
όλα να τα δει
para verlo todo.

Είσαι σαν το κύμα
Eres como la ola
είσαι σαν το δάκρυ
eres como la lágrima
σαν ποτάμι κατεβαίνεις
Como un río bajas
στων χειλιών την άκρη
al borde de los labios
ποια στεριά θα γευτεί
Qué orilla saboreará
τα ζεστά φιλιά σου
tus cálidos besos
ποιο νησί θα κρυφτεί
Qué isla se ocultará
μέσα στην αγκαλιά σου
entre tus brazos.

Είναι κάτι νύχτες σαν κι αυτή
Hay noches como ésta
που είσαι σαν την άμμο τη ζεστή
que eres como la arena caliente
κι είναι η στιγμή που ανασαίνεις γλυκά
Es el momento en que suspiras dulcemente
που δε θέλω να χαθεί
lo que no quiero perder
Δεν το είχα φανταστεί
No me podía ni imaginar
πως αρκούσε μια στιγμή
que es suficiente un instante
ένα βλέμμα πως μπορούσε
Una sola mirada basta
όλα να τα πει.
para decirlo todo.

24 de agosto de 2009

Un sol de justicia


Esta mañana al abrir mi correo he leído dos cosas, aparentemente distintas, pero relacionadas de algún modo entre sí (creo yo).

Por una parte, un año más, la triste noticia de que los incendios arrasan Grecia y, por otra, un mensaje de un lector de este blog (elgriego), que me solicitaba la traducción de "Tis dikeosynis ilie noite" de Odyseas Elytis, orquestada por Mikis Theodorakis e interpretada en su primera versión por Grigoris Bithikotsis.

Bien, pues he de aclarar, una vez más, que ni yo tengo los conocimientos suficientes de griego, ni creo que ningún mortal sea capaz de traducir un solo poema de "To axion esti" dignamente (aunque a mí, a veces, me sale algún juego de palabras decente, jejeje).

En fin, bajo un sol de justicia (y sin esperanzas de refresco), me atreveré a suplicar que el sol nunca se olvide de mi patria, ni de la de Elytis.

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
Sol inteligible de la justicia
και μυρσίνη συ δοξαστική
y tú, mirto glorioso
μη παρακαλώ σας μη
no por favor, no
λησμονάτε τη χώρα μου!
os olvidéis de mi país.

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
Las altas montañas tiene en forma de águila .
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
en los volcanes hilera de vides
και τα σπίτια πιο λευκά
¡Y las casas más blancas
στου γλαυκού το γειτόνεμα!
en la vecindad del glauco [mar]!

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
Mis amargas manos con el rayo
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
las vuelvo hacia atrás desde el tiempo
τους παλιούς μου φίλους καλώ
A mis viejos amigos llamo
με φοβέρες και μ' αίματα!
con amenazas y con sangre.

31 de julio de 2009

La tercera

Pues ahí va la tercera entrada sobre el disco "Enas kyknos klaei". El tema se titula "Ta dika mou oneira" (Mis propios sueños). Compone Nikos Zoúdiaris, canta Apostolos Rizos y la letra tiene mucho (demasiado) que ver con mi vida últimamente...

Ποια φυλακή να με λυγίσει
¿Qué prisión que me doblegue
πιο σκοτεινή απ`τη δική μου;
más oscura que la mía?
Ποιο μυστικό να με φοβίσει
¿Qué secreto que me aterre
πιο τρομερό απ`τη ζωή μου;
más terrible que mi vida?

Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα
Mis propios sueños son de agua embarrada
είναι από βροχή και χώμα,
son de lluvia y tierra,
απ`αυτό που φτιάχνουν τις ψυχές.
de lo que están hechas las almas.
Πες μου ό,τι θες!
¡Dime lo que quieras!
Τα δικά μου όνειρα είναι από λασπόνερα.
Mis propios sueños son de agua embarrada

Ποιο καλοκαίρι να ζηλέψω
¿Qué verano envidiar
πιο φλογερό απ`το δικό σου;
más ardiente que el tuyo?
Και ποια αλήθεια να πιστέψω
¿Y qué verdad creer
πάνω από τ`αναφιλητό σου;
por encima de tu sollozo?

27 de julio de 2009

Guerra

Bueno, ya sabéis lo de las entradas dobles, ¿no? Esta vez quizá incluso llegue a ser triple, porque le estoy cogiendo el gusto a esto de traducir a Zoúdiaris.

Y por qué he empezado por esta canción, pues porque al igual que la escalofriante Patrida de Alkinoos Ioannidis, esta canción es una de esas que, aunque no quieras entenderla, mientras la escuchas te va poniendo los pelos de punta...

Siempre he dicho que lo único que no quiero vivir es una guerra en mi país, en mi ciudad. Pero reconozco que es un deseo injusto, porque igual que el mundo es ahora un pañuelo que cruzamos de punta a punta en unas horas, no tenemos derecho a cerrar los ojos a los horrores que suceden no tan lejos de aquí como quisiéramos creer.

Nikos Zoúdiaris. Aquel día.

Μπήκε ο ουρανός στο σαλόνι
Entró el cielo en el salón
στρατιώτες παίζανε με το χιόνι
Los soldados jugaban con la nieve
ήρθε ένα λευκό χελιδόνι
Llegó una golondrina blanca
εκείνη τη μέρα.
Aquel día.

Βγήκα και πήρα τους δρόμους
Salí a recorrer las calles,
είχαν καταργήσει τους νόμους
habían sido abolidas las leyes,
είχαν τελειώσει οι ειδήσεις
se habían terminado las noticias
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

Βρήκα τότε ξαφνικά
Encontré entonces de repente
κάτι παλιούς χαμένους φίλους
a algunos viejos amigos perdidos
που ζούσανε στα σκοτεινά
que vivían en la oscuridad
έτσι όπως ζούμε εδώ κρυφά
así como vivimos aquí, a escondidas
εκείνη τη μέρα
aquel día
εκείνη τη μέρα...
aquel día…

Έπεσε ένα αστέρι στη στέγη
Cayó una estrella en el tejado
τρέχει ένα παιδί το μαζεύει
corre un niño a recogerla
το ξαναπετάει στον αέρα
la echa a volar de nuevo al aire
εκείνη τη μέρα.
aquel día.

16 de julio de 2009

De lo no tan nuevo de Apostolos Rizos

Estaba yo pensando que dentro de tan solo unos meses ya estaremos en el año 2010. Recuerdo como si fuera ayer la espectación frente al temido "Año 2000" y resulta que han pasado nada menos que 10 años!!! Madre mía, cómo vuela el tiempo...

¿Que a qué viene esto? A que quería hablaros de un disco publicado precisamente en el 2000 y ahora me asalta la duda de si sonará un poco retro o pasado de moda. Bueno, teniendo en cuenta que es de mi cada vez más admirado Nikos Zoúdiaris (el que ha colaborado con Elefthería Arvanitaki y Manolis Lidakis, entre otros), me da un poco igual, la verdad.

Curiosamente el disco en cuestión, titulado "Enas kyknos klaiei" (Un cisne llora), empieza con la frase siguiente:

Πόσα χρόνια έχουν περάσει...
Cuántos años han pasado...

En él, Zoúdiaris compone, produce, toca... y hasta hace los coros, acompañando al joven Apostolos Rizos en el que era su disco de debut. De Rizos poco más se ha vuelto a saber, en mi opinión injustamente, porque su peculiar voz, quizá un poco falta de tablas, me parece realmente muy prometedora.

Pero el paso del tiempo es un juez implacable y de aquella experiencia sólo nos ha quedado este disco, un poema solitario y perdido, como un sueño que nunca pudo llegar a crecer y convertirse en realidad.

8 de julio de 2009

Alkinoos se nos hace mayor

No es que olvidara comentarlo en mi entrada anterior, es que necesitaba sentarme a traducir las letras con más calma.

Alkinoos se hace mayor, y esta preocupación se vuelve visible en varios de los temas de su último disco, como el complicado de traducir "Itan anangi?" (¿Era necesario?), del que sólo os extraigo este pequeño fragmento:

Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα, μεγαλώνω
Se me encanece el pelo por momentos, me hago mayor
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ΄άλλο χρόνο
Lo mismo le pasó a mi padre en otro tiempo
Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο…
Los niños me llaman señor Alkinoos…

O en "Eipa na ziso" (Dije que viviría), una intensísima canción que de momento, es mi favorita del disco:

Ποιος είσαι εσύ, σε ξέχασα
Quién eres tú, te he olvidado
καθρέφτη καθρεφτάκι του ουρανού
espejo espejito del cielo
Ήμουν παιδί, δε γέρασα
Era un niño, no crecía
μα πέρασε ο καιρός και είμαι αλλού
pero pasó el tiempo y estoy en otra parte

Κι είπα να ζήσω τη γιορτή του κόσμου
Y dije que viviría la fiesta del mundo
κι είπα να πάω μακριά...
Y dije que iría lejos...

Η θάλασσα που σου μοιάζε
El mar que se te parecía
στέγνωσε στην πέτρα σαν βροχή
se secó en las piedras como lluvia
Στεριά στεγνή, στερνή φωνή
Costa seca, última voz
φώναξε στο θάνατο ν’ αργεί
grita a la muerte que se retrasa

Κι είπα να ζήσω τη γιορτή του κόσμου
Y dije que viviría la fiesta del mundo
κι είπα να πάω μακριά
Y dije que iría lejos
Κι είπα στον ήλιο «τη ζωή σου δως μου»
Y dije al sol “dame tu vida”
και μου 'δωσε φωτιά.
Y me dio fuego.

7 de julio de 2009

Lo nuevo de Alkinoos Ioannidis

Hace algún tiempo que conozco de su existencia, pero no quería mencionarlo hasta no haberlo escuchado. Por fin ha llegado a mis oídos el nuevo disco de Alkinoos Ioannidis, "Neroponti".

Con colaboraciones de gente como Manos Axalinotópoulos, Sotíris Lemonídis, Sonia Theodorídou o los coros En fonaís, Ixogénisi y Plotínos Rodokanátis, orquestalmente su variedad no deja indiferente: desde la música bizantina y los sonidos más tradicionales del Épiro hasta la electrónica, pasando por la músical medieval o la ópera, con un fondo a partes iguales popero, clásico y jazzístico (el ecléctico tema final San Mixalis es un buen ejemplo de ello).

Vocal y poéticamente Alkinoos Ioannidis roza por momentos la perfección. Su lírica es digna de un premio Nobel tanto como la de Elytis o Seferis (Patrida, Perasma). Su voz, cada vez más educada, alcanza amplios registros, asombrando tanto en algunos juegos vocales consigo mismo (Itan anagki, Paidi) como en los momentos más intimistas (Mi me kleidoneis, Eis mnimin).

Uno más para el joyero!